TY - DATA ED - บริษัททีวีบูรพาจำกัด TI - จนกว่าลมหายใจจะสิ้น=: Till death us do part PY - 2547/// CY - กรุงเทพฯ PB - บริษัท ทีวีบูรพา KW - สุกัญญา พวงหิรัญ KW - เกียรติศักดิ์ พวงหิรัญ KW - ผู้ป่วย KW - การดูแล KW - อัมพาตครึ่งซีก N1 - คนนำเรื่อง, คนเดินเรื่อง สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ, ประสาน อิงคนันท์ ; คนต้นเรื่อง, สุกัญญา พวงหิรัญ และเกียรติศักดิ์ พวงหิรัญ; วันที่ออกอากาศ 3 มิถุนายน 2546 N2 - เรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่อดทนเพื่อความรัก ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่มีต่อสามีสุดที่รักคุณเจี๊ยบ-สุกัญญา พวงหิรัญ ผู้มีสามีเป็นเจ้าชายนิทรา (3zเจี๊ยบเริ่มรู้จักกับพี่ตุ้ย (สามี) เพราะบ้านเราอยู่ใกล้กัน ตอนนั้นพี่ตุ้ยอยู่ ม.(B3 ตัวเองอยู่ ป.5 ตอนหลังก็แยกย้ายกันไปเรียน พอจบ มศ.3 ก็รู้ว่าพี่ตุ้ยชอบเรา แต่เขาก็ยังติดต่อเรามาตลอดขนาดเราย้ายบ้านไม่บอกว่าอยู่ที่ไหนให้แต่บ้านเลขที่ พี่เค้าก็ตามจนเจอเนี่ยแหละเป็นจุดที่ทำให้เรารู้ว่าเค้ารักเราจริง จนพี่ตุ้ยเรียนจบ เทคโนฯ ที่ พระนครเหนือ ตัวเองจบ ปวช. ก็แต่งงานกันเลย แล้วเราก็มาเรียน ปวส. ภาคสมทบต่อตอนนั้นท้องอยู่ พอเราคลอดลูกพี่ตุ้ยก็บังคับให้กลับไปเรียนจนจบปริญญาตรี ชีวิตช่วงนั้นมีความสุขสุดๆ โลกของเราสดใสมาก จนกระทั่งเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2540 พี่ตุ้ยก็เกิดไวรัสลงหัวใจทำให้หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน สมองขาดออกซิเจนต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิต และจากเหตุการณ์ในตอนนั้นทำให้เราต้องตั้งสติอยู่นานเป็นอาทิตย์ คิดเสมอว่าเรามีลูกอีก 2 คน เป็นห่วงว่าจะอยู่กันอย่างไร ถ้าไม่มีลูกตัวเองกับพี่ตุ้ยอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ทำให้เราอดทนทำทุกอย่างเพื่อทั้งสองสิ่งนี้ เพราะช่วงที่รักษาตัวพี่ตุ้ยใหม่ๆ ทำให้สภาพทางการเงินของเรากระทบกระเทือนมากถึงขนาดลูกต้องย้ายโรงเรียน เพราะโรงเรียนเก่าแพงเป็นโรงเรียนเอกชน และตัวเองก็ต้องหางานพิเศษทำ ทั้งขับแท็กซี่ ขายผลไม้ ทำสารพัดเพื่อที่จะหาเงินมารักษาพี่ตุ้ย และเอามาเลี้ยงครอบครัว เรารักษาเขาทุกวิธีทางทั้งแผนปัจจุบัน แผนไทย แผนโบราณ ใครบอกว่าที่ไหนมีของดี เราไปหมด ทุกวันนี้เราก็ยังมีความหวังว่าจะมีปฏิหารย์ ถึงแม้จะรู้ว่ามันเลือนลางเหลือเกิน แต่ถึงยังไงเราก็ยังต่อสู้ต่อไป เพราะถ้าขาดพี่ตุ้ยไปเราจะทำยังไง อาจจะต้องขายบ้านหลังนี้แล้วอพยพลูกๆ ไปอยู่ต่างประเทศกันหมด เพราะไม่อยากอยู่ในสภาพเดิมๆ ตัวเองจะพูดกับพี่ตุ้ยเสมอว่า (3zพี่ไม่ใช่ภาระของเจี๊ยบนะ แต่พี่เป็นกำลังใจให้เจี๊ยบy เวลาที่เราพูดคำนี้ทีไรเขาจะมีน้ำตาไหล มองหน้าเราตาไม่กะพริบ เหมือนกับเขารับรู้จิตใจเราได้ เท่านี้เราก็พอใจแล้วy (B ER -